Home
Facebook Page Twitter
City Mountainbike Belgium
Geschreven door Eli   
donderdag 27 augustus 2015 17:30

Dit jaar werd het concept van de City Mountainbike wat veranderd. De wedstrijden zijn nu per land, en ook in hetzelfde weekend. Zo staat er een uitgebreide buitenlandse delegatie aan de start bij de UCI reeks.

Met de Master vergunning die ik dit jaar nam, werd het ook mogelijk om mee te strijden naar de Belgische trui. Deze viel te winnen over de drie wedstrijden samen. Het grote doel voor dit jaar. De laatste weken trainde ik dan ook wat specifieker op de korte XCE afstanden, en de belangrijke start.

De eerste wedstrijd was in Gent, een gekend parkoers maar met nieuwe hindernissen. Een van de nieuwe hindernissen is de wave. Een hindernis die als sprong te nemen is maar door de lange file in de heenrit heb ik niet de tijd om het parkoers 100% te verkennen en het nodige vertrouwen op te doen. Met de gietende regen erbij was dit niet het ideale scenario.

Toch droogt het op en eens we aan de halve finale beginnen is alles goed te doen. De halve finale win ik vlot en dan is het finale. Met alle titelkandidaten erin, Ronny Geerts, Steven de Roeck en ikzelf. Hier draait het op de knikkers. Ik neem een goede start en neem de eerste bochten en hindernissen vlot. Maar op de wave komt Steven me voorbij. Hij springt wel en neemt zo de kop over. Ik kan terugkomen op zijn wiel maar het is onmogelijk om voorbij te geraken. In de laatste ronde neemt hij terug de jump veel vlotter en weg is hij. Een tweede plaats, maar al direct op achtervolgen aangewezen.

De volgende wedstrijd is dan in Waregem, een gans nieuw rondje en het ligt me wel. Meer bochten, offroadstukken, mulle zand en ik neem nu de wave ook op een deftige manier. Alweer gaan ik vlot naar de finale en daar weet ik ook de kopstart te nemen. De eerste ronde gaat perfect . Maar dan gaat het weer mis op de wave. Ik voel Steven opkomen en bij de landing op de wave ga ik even uit een pedaal. Steven is me voorbij, maar ik zit vlak ik het wiel. Het is dus volle bak spurten naar de streep. En hier verlies ik de strijd met nog geen halve meter. Maar winnen is winnen, by an inch or a mile. Alweer een tweede plaats, maar weg is de titeldroom.

Met het puntensysteem moet Steven slechts vijfde eindigen op de laatste dag, wat een haalbare kaart is.

De laatste dag is er dan ook een met gemengde gevoelens, niets meer te winnen, en ook nog eens een rondje dat alles behalve aantrekkelijk is.

In de finale staan we dan ook alweer met de grote drie en nu Joris Garrein als vierde man, met Jimmy Ecloo en Mario Lysen hadden we steeds een andere vierde finalist.

De start van de finale gaat alweer vlot met een drie op drie als het op kopstarts aankomt. De ronde kan ik op kop afwerken. Maar op het einde van de lange finishstrook nekt de sterke windop me, en komen Steven en Ronny erover. Ik heb me hier compleet opgeblazen en kan niet meer aanpikken. Als derde bol ik over de lijn, na een tactische misser op de lange strook.

Met twee keer zilver en een keer brons wordt ik derde in het eindklassement. Het was een kampioenschap en enkel de trui telt. Een gemiste kans, maar laat het duidelijk zijn Steven De Roeck is meer dan verdiend kampioen. Zijn ervaring uit de motorcross helpt hem fantastisch en met het nodige lef weet hij op een zuivere manier zijn koppositie te houden. Verdiend, maar volgend jaar komt er terug een kans. En die gaan we alweer proberen te nemen.

Als medefavoriet weet ik nu wat het is om een trui niet te nemen, een zware domper. Maar toch belangrijk om uit te leren.

Volgend jaar! Maar eerst nog naar Rotterdam en Roosendaal voor de Nederlandse manches!