Home
Facebook Page Twitter
Houffachallenge
Geschreven door Eli   
maandag 06 juli 2015 12:57

2 dagen en 3 etappes, het mtbmekka en zomers weer. Het zou dus niet kunnen mislopen tijdens de Houffachallenge.

Helaas blijkt de streek van Houffalize nogal populair bij anti-mtb'ers, en dan vooral door het weghalen van pijlen (al jaren een probleem tijdens de LCMT). De eerste rit was een rit van 50 km. En verliep vlekkeloos tot na ongeveer 20 km racen. De verschillen tussen de renners waren nog klein, maar de afscheiding was er toch. Tot plots de koplopers terug rijden. Weg kwijt en geen pijlen meer te bespeuren. Ook de motards staan er moedeloos bij, draaien dan een pad dwars door het bos in, en zijn weg. In tussentijd staan we al samen met een groepje van ongeveer 30 man. We besluiten af te dalen naar de weg en rijden tot het dorpje. Daar bellen we de organisatie maar het kwaad is al geschied. In groep rijden we dan naar de bevoorrading en daar vindt de eerste discussie plaats. Koers geneutraliseerd en trek u plan om thuis te komen. We rijden dan ook met de groep over de baan Houffa binnen.

Daarna beginnen de discussies weer, gaande van alle tijden op nul tot diskwalificatie. Tegen tien uur 's avonds voor de nachtrit is de kogel dan toch door de kerk. De grote groep krijgt 40 min straftijd en staat zo een 3 minuten achter de 'leider'. Voor 'the batlle of the sexes' gaat de teller wel op nul. Bijna iedereen tevree en de nacht mag vallen.

De nachtrit gaat over 22 km en eens we starten is het echt wel donker. Maar met twee spotjes kan de snelheid toch hoog gelegd worden. Wel had ik op voorhand eens moeten testen, want een spotje draaide met de schokken in de afdaling naar boven en scheen zo recht in mijn ogen. Verre van ideaal maar zelfs met de paadjes van het wereldbekerparkoers erin kwamen we heelhuids binnen.

Het klassement viel zo ook terug in de plooi en zondag ging het gevecht verder. De nacht in het tentje was door de warmte, luidruchtige chalethuurders niet echt recupererend te noemen maar de meeste renners had niet echt de beste nacht achter de rug.

Zondag was het dan de koninginnen-etappe over 85 km en nog steeds in heet weer. Met de beklimming van St Roch als start lag alles al op een lint, ik kan net mee en in de afdaling kan ik naar voor schuiven.

Een groepje van 4 rijdt weg. En daarachter zitten wij met vijf man. Allemaal dicht bij elkaar in het klassement. Met voor mezelf de belangrijkste concurrent Ben Kindermans.

De wedstrijd vordert en vooral ook het drinken, de bus die ik meegaf voor bevoorrading 1 stond er niet en ik kan nipt wat bijtanken om mijn groepje niet te verliezen. Zo kom ik snel terug zonder drinken te zitten en als ik drinken vraag aan mijn medevluchters krijg ik een 'vriendelijke' nee. Nochtans hadden ze twee bussen bij, en kregen ze elke 5 kilometer wel een bus van hun verzorgers die ook al geen bus willen geven. Weg sfeer. Zo zit ik toch bijna 10 km zonder drinken wat zijn tol wat ging eisen. Maar iedereen zag af met het weer, en door twee technische afdalingen kort na één kon ik de groep toch laten scheuren. Enkel Wesley Luca en Ben Kindermans waren nog mee. Aan bevoorrading twee stond gelukkig wel een bus klaar en zo was ik klaar voor de strijd. Even rijdt Luca nog weg maar het komt terug samen, tot Bart Vanhecke net zijn wiel terugsteekt na een lekke band. Hij sluit bij ons aan en met hem rij ik weg. Ben gaat even mee, maar verdwijnt toch uit het zicht. Onderweg krijg ik van sommige bevoorraders toch water voor in de bus en zo geraak ik toch verder.

In een technische afdaling wat verder rijdt Bart dan een tweede maal lek en verdwijnt wat later uit koers. Zo kom ik plots op schema voor een 3e plaats in het klassement. Als ik Ben ver genoeg achter kan laten, want hij had de nachtrit een dikke minuut sneller gereden.

De laatste 30 km zijn echt slopend, enorm warm. En vooral het parkoers was zo zwaar, maar zeker de moeite. Als laatste echte klim moeten we dan de 4Xpiste in Houffa nog op en dan is het zo goed als binnenbollen. Nog een technische passage achter het hotel en finish. Een vierde plaats scratch, en derde van de klassementsrenners. En dan tellen, aftellen. Ben finisht en de speaker begint te rekenen. 28 sec. In het voordeel van Eli Smeyers. Podium! Een mooie afsluiter van een weekend met veel commotie, veranderingen en een zwaar parkoers.

Het was de eerste maal dat de organisatie dit inrichtte, maar ze hebben veel ervaring met trailruns en triathlon, ze kunnen het dus maar hier zaten toch missers in. Bij de discussie over de sabotage van de pijlen werd er constant van mening verandert. De prijzen voor het podium en de klassementen waren nogal minimaal. En een daguitslag met de renners die de drie dagen reden en degene die slechts één dag reden is niet echt aan te raden. Zo mis ik een dagpodium omdat een frisse renner de derde plaats wegneemt. Jammer dus.

Maar als ze de gegeven raad ter harte nemen, ziet het er goed uit voor volgende editie!

Laatste aanpassing op maandag 06 juli 2015 13:00